پلاک ۱+۱۲
Friday, September 27, 2002
چند روز پيش تلويزيون داشت مصاحبه با ملاقلي پور و نشون مي داد ؛من شخصا اصلا
با فيلماش حال نمي کنم و گمون کنم خيليادر اين زمينه با من هم عقيده باشند؛اما يه چيزي بين مصاحبه اش توجهم رو جلب کرد اونم اينکه موقع تعريف خاطراتش از جنگ خيلي راحت از ترسش تو جبهه تعريف مي کرد و اينکه وقتي داشته با حرکاتش روحيه بقيه رو ضعيف مي کرده يکي از اونا بهش گفته خفه شو ؛اين روزا يه همچين
شخصيتايي کمتر پيدا ميشن؛من خودم از اين بي پردگيش خيلي حال کردم و از اون موقع به بعدنظرم راجع بهش عوض شد.
به نظر من کسايي که جبهه رفتن حتما يه جورايي با بقيه فرق دارن حالا اين تفاوت ممکنه
از عشق به رهبر يا ايران (يا به خاطر سربازي!) ناشي بشه اما هر چي بوده ؛اين آدما حداقل به خاطر ملت يا ميهن مهمترين چيزي که يه انسان براش وجود داره(از ديد من)يعني جونشون رو در معرض خطر قرار دادند(البته بگذريم از اون آدمايي که به جنگ رفتن و بعدش ۱۰۰ برابر خون ملت رو تو شيشه کردن).بدبختانه تلويزيون و مدرسه و هزارتا کوفت
و زهرمار وابسته به اينا انقدر سعي مي کنند اين مطالب رو به زور تو کله آدم بچپونن که
باعث ميشه که آدم نتونه کلاهش رو قاضي کنه و قضاوت کنه که چي به چيه ؛تازه آدم رو به کلي از اين جور مسائل بيزار مي کنه (اتفاقي که چند سال پيش براي خودم افتاد)؛اگه آدم يه خورده منصف باشه به راحتي مي تونه اين آدما رو به کسايي که تو دورانه موشک بارون تو اروپا و آمريکا خوش ميگذروندن و الان چشمو گوششون رو بستن و به همه وهمه
تو اين نظام فحش ميدن ترجيح داد .
هر چي که هست ؛من شخصا براي آدمايي که جبهه رفتن يا احيانا کشته شدند احترام قائلم و هر چي که بود ايمان و احساسي که در وجود اين اشخاص وجود داشته تا به خاطر وطن و ملتشون مي جنگيدند قابل تقديره.
من مطمئنم وجود چنين آدمايي فقط در يک برهه از زمان و تحت شرايطه خاصي مي تونسته صورت بگيره طوريکه اگر همچين اتفاقي که اون زمان افتاد حالا مي افتاد مطمئنم
جوونايي که الان هستن هيچ دليل قنع کننده اي براي اينکه جونشون رو کف دستشون بذارن و به جنگ دشمن برن ندارند
با فيلماش حال نمي کنم و گمون کنم خيليادر اين زمينه با من هم عقيده باشند؛اما يه چيزي بين مصاحبه اش توجهم رو جلب کرد اونم اينکه موقع تعريف خاطراتش از جنگ خيلي راحت از ترسش تو جبهه تعريف مي کرد و اينکه وقتي داشته با حرکاتش روحيه بقيه رو ضعيف مي کرده يکي از اونا بهش گفته خفه شو ؛اين روزا يه همچين
شخصيتايي کمتر پيدا ميشن؛من خودم از اين بي پردگيش خيلي حال کردم و از اون موقع به بعدنظرم راجع بهش عوض شد.
به نظر من کسايي که جبهه رفتن حتما يه جورايي با بقيه فرق دارن حالا اين تفاوت ممکنه
از عشق به رهبر يا ايران (يا به خاطر سربازي!) ناشي بشه اما هر چي بوده ؛اين آدما حداقل به خاطر ملت يا ميهن مهمترين چيزي که يه انسان براش وجود داره(از ديد من)يعني جونشون رو در معرض خطر قرار دادند(البته بگذريم از اون آدمايي که به جنگ رفتن و بعدش ۱۰۰ برابر خون ملت رو تو شيشه کردن).بدبختانه تلويزيون و مدرسه و هزارتا کوفت
و زهرمار وابسته به اينا انقدر سعي مي کنند اين مطالب رو به زور تو کله آدم بچپونن که
باعث ميشه که آدم نتونه کلاهش رو قاضي کنه و قضاوت کنه که چي به چيه ؛تازه آدم رو به کلي از اين جور مسائل بيزار مي کنه (اتفاقي که چند سال پيش براي خودم افتاد)؛اگه آدم يه خورده منصف باشه به راحتي مي تونه اين آدما رو به کسايي که تو دورانه موشک بارون تو اروپا و آمريکا خوش ميگذروندن و الان چشمو گوششون رو بستن و به همه وهمه
تو اين نظام فحش ميدن ترجيح داد .
هر چي که هست ؛من شخصا براي آدمايي که جبهه رفتن يا احيانا کشته شدند احترام قائلم و هر چي که بود ايمان و احساسي که در وجود اين اشخاص وجود داشته تا به خاطر وطن و ملتشون مي جنگيدند قابل تقديره.
من مطمئنم وجود چنين آدمايي فقط در يک برهه از زمان و تحت شرايطه خاصي مي تونسته صورت بگيره طوريکه اگر همچين اتفاقي که اون زمان افتاد حالا مي افتاد مطمئنم
جوونايي که الان هستن هيچ دليل قنع کننده اي براي اينکه جونشون رو کف دستشون بذارن و به جنگ دشمن برن ندارند
Comments:
Post a Comment
